7e etappe: van Peñaseita naar Berducedo
Vandaag had ik weer de herberg voor mezelf. Het weerbericht was niet geweldig: regen, sneeuw en kou voorspeld. En deze etappe staat bekend als de "rompe piernas", de benenbreker.
Toen ik bij de bar aankwam, stonden daar Cristina en Martin, een Duits echtpaar van eind 60. De schoonmaakster bood ons een kop koffie aan, heerlijk!
Omdat C & M naar boven gingen, besloot ik om mee te gaan. Cristina had vorig jaar de Camino wegens een valpartij moeten verlaten en doet nu redelijk voorzichtig. Dat kon ik wel aan. Snel de herberg alsnog afgesloten en op route.
Het eerste deel ging over de weg op aanraden van de schoonmaakster. De combinatie modder en sneeuw is geen goede. Onderweg zagen we de sneeuwschuiver voorbij komen en we maakten daar nog lol over. Niet wetende dat die de weg ook voor ons vrij zou maken op de top. Het laatste deel van de route gingen we weer over het pad van de Camino.
Aan de andere kant van de berg was het duidelijk luwer. Eerst gingen we over de weg, daarna weer over het pad. Onderweg was er geen mogelijkheid om even te rusten, geen bar of restaurant, geen beschut droog plekje, dus we gingen gewoon door. In Lago - bijna aan het eind - was er gelukkig een bar. Heerlijk was de thee!
De beloofde 3 km tot Berducedo leken voor ons gevoel veel langer, maar we waren blij toen we er waren. Hier is de herberg ook weer een oud schoolgebouw, zoals in meerdere plaatsen. Hij was overvol, twee mensen moesten op een matje op de grond slapen.
Ik had hier overigens geen bereik met de telefoon, een beetje in de middle of nowhere dus.
6de etappe: van Borres via Pola de Allande naar Peñaseita
Vannacht hoorde ik een donderslag en een echte plensbui naar beneden komen. Wat ´s nachts valt, valt overdag niet, dacht ik nog.
Vanmorgen en ook onderweg een paar flinke regen- en hagelbuien gehad. Heb de hele tijd met de poncho aan gelopen. Als de zon af en toe doorkwam, wilde ik hem uitdoen, maar een blik op de lucht deed me anders besluiten.
De paden zijn een stuk smaller en door de regen glij-glis-glibber ik verder. Ben zo ontzettend blij met de stokken van Ria en de tips van Mia: zonder dat had ik het niet zonder valpartijen kunnen redden.
In Alto de Porcilles ben ik in een oud barretje terecht gekomen. Zo één met vergeelde muren en planken waarop de flessen staan. Aan de zijkanten op planken en een tafel met wat levensmiddelen. Kreeg daar een flinke bak koffie van versgemalen bonen, loeisterk!
Op tafel stond een bakje hazelnoten. Met de erbij liggende hamer mocht ik ze kapot meppen, zoveel als ik wou. Geweldig!
Wat m´n voeten betreft, gaat alles prima. Zelfs geen blaren tot nu toe, en dat zie ik wel anders hier. Ben blij dat ik die narigheid tijdens de voorbereidingen gehad heb en er nu voor bespaard blijf. Dan realiseer ik me eens te meer dat ik geboft heb dat ik nog op tijd mijn Hartjes-schoenen heb aangeschaft.
Nou mensen, dat was het voorlopig weer. Iedereen de hartelijke garoeten en een knuffel van mij.
5de etappe: van Tineo naar Borres
Om kwart over 8 ging ik op pad. Hoewel er regen verwacht werd, was het nog steeds droog. De laatste feestgangers van het 1-mei-feest gingen op weg naar huis en verder was het zo´n typische zondagmorgen: rust in het dorp. Zelfs de koeienbellen klonken niet.
Heb vandaag voor het eerst m´n jasje aangehouden. Ik schat dat het tussen de 10 en 15 graden was. Het klimmen lijkt steeds beter te gaan. Òf het is minder steil, òf het gaat me gewoon beter af. Laat ik het maar op het laatste houden, vind ik wel een prettig idee.
Ook hier was het weer uitkijken geblazen op het pad. Er waren minder plassen en smurrie dan gisteren, maar de natte bladeren en losliggende stenen noopten ook tot voorzichtigheid.
Ben inmiddels zo gefixeerd op het geel van de pijlen, dat ook een pluk paardebloemen of boterbloemen me alert maken.
Heb een slag om de arm gehouden. Tot nu toe houden mijn voeten zich prima en dat wil ik graag zo houden. Om op tijd in Pola aan te komen zou ik toch even moeten aanpoten. Bovendien had ik al in de planning om morgenmiddag in Pola een stop te maken om wat te eten, weer wat terug te sturen en deze reislog bij de werken en vervolgens door te gaan na Peñaseita.
Toen ik in Borres aankwam, zat Lorenzo al buiten aan de picknicktafel. Zo´n schattig manneke is dat (je hoeft niet bang te zijn, hoor Nico, zó schattig is hij nu ook weer niet!) Het viel best mee het het "verwaarloosde". Oké, de meubels waren oud, maar als je ziet hoe we soms onder de modder aankomen, zijn nieuwere spullen niet op zijn plaats. De bedden waren goed genoeg en het is droog, daar gaat het tenslotte om. Ook nu weer volle bak: 19 bedden beslapen. Een internationaal gezelschap: mensen uit Mexico, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Italië en ikzelf natuurlijk als Nederlandse. De voertaal is over het algemeen Spaans.
Het Mexicaanse meisje dat zulke problemen had met haar voeten, heb ik blij kunnen maken met van die siliconen hielstukjes. Die had ik zelf niet nodig. Als dank kreeg ik later 2 armbandjes van houten kralen die ze zelf gemaakt had. Lief hè?
En als afsluiting van de dag hadden we een prachtige regenboog.
4e etappe: van Salas naar Tineo
In de herberg hier was het een beetje behelpen. Het was een nieuwe, waarvoor er 2 oudere gesloten zijn. 16 bedden waren er, maar toch sliepen er nog een paar op een matras op de grond. Er waren nl. nog 2 Mexicaansen onderweg, geblesseerd en al. Vervelend was dat ze geen centrifuge o.i.d. hebben. Buiten drogen mocht niet om te voorkomen dat de buren gingen klagen. Alles moest op het rek en de kachel op hoog. Dat was een warme nacht dus zogezeid. Maar goed, het grootste deel kon weer droog in de tas.
Het regende toen we op pad gingen, maar dat duurde gelukkig niet zo lang. Daarna was het hoofdzakelijk een beetje miezeren van de laaghangende wolken. Heb dus gauw de poncho uitgedaan, want inmiddels was de binnenkant natter dan de buitenkant.
Af en toe sta ik bewust even stil, niet alleen om op adem te komen, maar gewoon om even te kijken en luisteren. Al lopende is het zaak om je ogen op het pad te houden, want voor je het weet, ga je onderuit. Als je dan stilstaat, hoor je het geklater van de beken, soms een beetje wind in de bomen en de bijna altijd onzichtbare vogels. Dan zie je het frisse groen van de jonge varens en de wolken die om je heen hangen (ik loop dus letterlijk met mijn hoofd in de wolken ).
Eerst moest er een km of 7 geklommen worden, daarna zou het op gelijk niveau blijven tot Tineo. Dat "gelijk" moet je met de nodige fantasie nemen, het blijft altijd een beetje glooiend.
Het pad was een verhaal apart. In het begin was er een stuk geëgaliseerd met - een beetje luguber - oude grafstenen. Soms kon je nog letters onderscheiden. Eromheen kon niet, je moest erover. Maar dan... dan kwam het modderpad. Naast het pad waren niet altijd greppels en daar waar het water over het pad liep, veranderde dat in een hoop smurrie. Niet alleen blubber, maar ook vermengd met smeuïige koeienvlaaien. Heb in het begin nog geprobeerd om mijn schoenen wat af te spoelen als een beekje het pad kruiste, maar dat bleek onbegonnen werk. Om de volgende bocht was het weer van hetzelfde laken een pak. Lekker zo gelaten dus.
In Tineo hadden ze een wasbak buiten, speciaal voor het "kuisen" van de schoenen. Hier was het ook weer druk: 25 beslapen bedden.
3e etappe: van San Juan de Villapañada naar Salas
29.04.2010
Eerst nog even over gisteren: bij aankomst waren er al 2 Italianen, Lorenzo en Roberto. We hebben al het eetbare bij elkaar gedaan en samen gedeeld: brood met tortilla, druiven en yoghurt en een koekje bij de koffie. We dachten lekker met ons drieën te blijven, maar toen kwam er een invasie Spanjaarden. Veel gekakel in het kippenhok, er was zelfs nog heisa over het afsluiten van de "natte groep". Iemand stond zich om te kleden, waardoor een ander niet kon douchen... Ben maar even buiten gaan zitten puzzelen....
Het was verder een perfecte herberg (voorheen schoolgebouw) en een dito hospitalero. In de koelkast lagen nog eet- en drinkbare zaken en toen de man ´s avonds langskwam, wilde hij zelfs nog andere dingen halen die we eventueel nodig mochten hebben. Alle 18 bedden waren bezet en uiteindelijk verder er nog 6 mensen doorverwezen naar de volgende overnachtingsplaats.
30.04.2010
Vanmorgen was het een drukte van jewelste, maar uiteindelijk was iedereen om half 9 weg, ikzelf als hekkensluiter. Waarom haasten? Heb de hele dag de tijd.
Onderweg weer leuke dingen gezien, gehoord en geroken: zwaluwen die de huizen in en uitvlogen, heel jonge veulens die liepen te dartelen in de wei, een boer die zijn kudde schapen naar een ander veld bracht.
O ja, heb ik gisteren m´n opblaasbare kussentje teruggestuurd (ze hebben hier toch kussens), had ik hem vanavond goed kunnen gebruiken. Het is een nieuwe herberg en vanwege hygiëne en zo geen kussens of lakens. Dan maar een stapeltje kleding inde sloop, want die had ik wel hier gehouden. Het grootste deel van de pelgrims zijn mensen die gisteren ook in San Juan zaten. 3 nieuwelingen: 2 Mexicanen en 1 Nederlander, Thomas.
Ik heb nog niet goed de route bekeken voor morgen. Ik heb me laten vertellen dat er eerst weer gestegen wordt, en daarna weer afgedaald.Krek Marieke (V.), zo werk het inderdaad!
Straks weer voor 2 dagen mondvoorraad halen. 1 mei is hier een feestdag, dus alles dicht en zondag ook uiteraard. Water zullen we onderweg wel kunnen kopen in een barretje of zo.
Nou mensen, dit was het weer. Ik ben geloof ik veel te lang van stof, ik zal het de volgende keer inkorten. Liefs allemaal van mij en dank jullie welvoor alle reacties. Tot de volgende keer.
2e etappe: van Escamplero naar San Juan de Villapañada
Heb gemerkt dat de kaart op de site niet goed gaat. Hier zie ik hem helemaal niet, maar jullie misschien wel. Ik blijf het gewoon opgeven en merk later wel wat er - voor mij onzichtbaar - wordt verwerkt.
Onrustig geslapen: vaak wakker en weer ingedut. Bedacht wat ik eventueel terug kan sturen, want "gelijkvloers" en dalend gaat het prima, maar tijdens het stijgen wordt die rugtas 2 x zo zwaar.
Vanmorgen vroeg was er een fikse onweersbui met stortregen. Die had ik eerder verwacht, maar dit was ook goed. De wereld is weer lekker schoon en fris en afgekoeld. Het is zo rond de 15 graden schat ik. Als de zon erbij komt, wordt het meteen een stuk warmer, maar een groot deel van de route gaat in de schaduw en langs de rivier.
Een paar km voor Grado werd in ingehaald door Juan, een doorgewinterde pelgrim. Die doet deze route voor de 4de keer en wil hem op 8 mei afgerond hebben. Vandaag had hij al 25 km achter de rug en ging nog een km of 6-7 verder. Goeie reis, Juan, ik doe het kalmer aan.
De mensen zijn overigens allemaal heel behulpzaam en als ze maar even denken dat je verkeerd gaat, wijzen ze je de goeie weg. Verdwalen kan eigenlijk niet. Daarbij is de route ook heel goed aangegeven.
Ik ben nu in Grado en heb net e.e.a. teruggestuurd met de post, scheelt alweer anderhalf pond. Hierna ganog even wat te eten kopen, want in Villapañada, 3 km verder (en stijgend) is er helemaal niets te koop. Er staat alleen een paar huizen, een kerk en de herberg. Niet eens een kroeg!
Tot de volgende keer maar weer.
O ja, als er toevallig iets heel raars staat, komt dat omdat de automatische verbeteraar aanstaat in de Spaanse versie van Word. En die is soms vlugger als ik....
1e etappe: Oviedo naar Escamplero
Om 6 uur was ik wakker. De eerste pelgrim vertrok al rond die tijd. Ik wilde om 7 uur bij de bakker zijn en daarna op pad om de ergste hitte voor te zijn.
In Naranco 2 monumenten (kerk en paleis uit de 8ste eeuw). Op de heenweg liep een man met me op die een afsnijding nam: met veel schaduw, maar ook veel steiler. Pffft, dat viel niet mee. In de schaduw van de kerk uit zitten blazen en de omgeving op me in laten werken. Wat een rust. Alleen vogels hoor je en heel in de verte het geroezemoes van de stad. Het lag ongeveer 200 m hoger dan de stad, meteen een goeie oefening voor later tijdens de reis. En... goed voor de bilspieren. (Zo is het toch, Desiree?)
Om de 2,5 km naar de stad niet meer terug te hoeven, ben ik op aanraden van een oude wandelaar op pad gestuurd langs een alternatieve route. Eerst dacht ik nog dat ik helemaal verkeerd zat, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed. Het was alleen weer een stuk stijgen, jottem!! En de temperatuur steeg mee. Maar gelukkig kwam ik verschillende watertapplaatsen en bronnen tegen. Mens, wat was dat lekker: elke keer een plens water in mijn gezicht en uiteraard veel drinken. Denk dat ik zeker wel 3 of 4 liter heb weggewerkt en ook allemaal weer uitgezweten.
Toen het me echt te heet werd, heb ik een siësta gehouden onder een vijgenboom.
Het venijn van deze eerste etappe zat in de staart. Een stijgende weg van een paar km naar de overnachtingsplaats in Escamplero.
Daar heb ik eerst mezelf en daarna m´n kleding gewassen. In dit weer droogt het nog wel.
Daarna op zoek naar wat te eten. Een supermarkt of panaderia is er niet. De slager verkocht gelukkig ook wat fruit. Samen met een maaltijdreep was dat het avondeten en het ontbijt voor morgenochtend. O ja, ook nog een zakje chips gescoord om het zoutverlies wat aan te vullen.
Voor morgen wordt er regen voorspeld en lagere temperaturen. Jippie!!
Vandaag heb ik het rijk alleen in de herberg (een oud schoolgebouw met zes stapelbedden. Ik kan ze allemaal uitproberen als ik wil).
Aankomst in Oviedo
Dank jullie wel voor jullie leuke en lieve reacties. Ik ben er blij mee.
Vroeg op dinsdagmorgen: half 3. De reis is prima gegaan. Vlak voor de landing in Asturias heel veel sneeuw gezien in de bergen. Ben ik blij dat ik op het laatste moment nog even handschoenen in de tas gedaan heb!
Groot was dus de verrassing toen bleek dat het een graad of 20 was. En in Oviedo zelf heb ik wel 30 graden gezien. Letterlijk een warm onthaal dus! De ironie: ik wilde niet in de hitte lopen, maar zie, krijg dus toch een portie!
De eerste stempel op de Compostela heb ik in de katedraal gekregen. Dat heeft wel wat; een bewijs dat je er echt geweest bent.
In de herberg konden we pas vanaf 17.00 uur terecht. We sliepen daar met 5 mannen en nog 2 vrouwen op een zaal met 8 stapelbedden.
Nadat ik me wat had opgeknapt, eerst alles maar even omgepakt. Het was een rommeltje geworden door de reis.
´s Avonds voor een habbekrats een flink bord eten in een cafetaria gehad: daar was ik best aan toe.
Om een uur of half 10 gaan slapen.