Nog eventjes....

Dinsdag is het zover: bij nacht en ontij m'n bed uit om met het vliegtuig via Barcelona naar Oviedo te gaan.
Aan één kant heb ik een best wel de nodige twijfels: houden mijn voeten en pezen zich goed? Is m'n rugtas niet te zwaar? Houd ik het zelf wel vol? Aan de andere kant kijk ik er ook erg naar uit. Het lijkt me een heel bijzondere ervaring te worden. Niet altijd even gemakkelijk, maar zeker de moeite waard.

Zag vanmiddag na de laatste wandeling dat m'n hakken toch sneller gesleten zijn dan verwacht. Nog even naar de schoenmaker morgen. Gelukkig dat ik het vandaag merkte en niet pas over 3 dagen of zo.
Verschillende mensen hebben me spullen geleend of gegeven. Ook goeie tips ontvangen. Allemaal heel erg bedankt daarvoor; jullie gaan allemaal een beetje met me mee.

Voor iedereen zal ik onderweg en bij aankomst in Santiago een kaarsje aansteken en voor een aantal mensen in het bijzonder. Zij moeten een operatie ondergaan, zijnziek of kunnen op een andere manier extra steun gebruiken.

Als ik onderweg ben, wil dat niet zeggen dat er niet meer gedoneerd kan worden voor Mensen voor Mensen, hoor! Ik heb er ab-so-luut geen problemen mee als dat doorgaat. Dus nadenkers en twijfelaars: gewoon doen! (Meer informatie is te vinden in het verhaal over de sponsortocht. ) Degenen die al wel gesponsord hebben: hartstikke bedankt; we zijn er blij mee!!

Tussen 36 haakjes: onze tuin staat vol met lelietjes-van-dalen. Normaal gesproken deel ik daarvan naar hartenlust uit, maar ze zijn nu nog te rauw om te plukken. Ongeveer vanaf koninginnedag kan dat beter.
Dùsss... wie ze hebben wil, mag ze zelf uit de tuin halen. Nico weet ervan. Voor het geval hij niet thuis is, zelf even een mesje of schaar meenemen. Achter de bloempot naast de achterdeur zet ik wat desinfecterende handgel, want ze zijn natuurlijk wel ietwat giftig. Niet opeten dus!!

En mag ik ook alvast de jarigen feliciteren? Lucia, Sander, Joost en Iris. En natuurlijk nog Alexander, de Queen en Maxima. Allemaal een heel fijne dag gewenst.

Ik heb nog geen idee wanneer ik het volgende verhaal op de blog kan zetten, want volgens mij tref ik onderweg niet zoveel internetshops. Misschien horen jullie over 3 dagen al weer van me, maar het kan net zo goed een week duren.
Tot de volgende keer dus.
Enne... blijf reageren; dat vind ik errug leuk!

Het hoofdstuk schoenen

Door deze en geen werd er naar de afloop van de schoenenperikelen gevraagd. Die zal ik hierbij dus uit de doeken doen.

Omdat mijn achillespees ook bij de Meindl's bleef 'zingen', dacht ik dat mogelijk een laag model beter zou zijn. Tenslotte had ik tot een halfjaar geleden nog nooit op (half)hoge schoenen gelopen. De keuze was gevallen op een schoen met een geheel leren hielstuk, zodat deze beter naar mijn voet zou gaan staan, op voorwaarde dat ze door de ballotage kwamen bij Ekelschot (de orthopedisch schoenmaker). Niet dus (zie onder).

We waren nu zover dat de afgeronde hakken waarmee vele wandelschoenen behept zijn, voor mijn voeten niet de meest ideale waren. Dat, samen met de te kleine hoek van hiel/zool, maakte dat er eigenlijk constant druk op mijn pezen werd uitgeoefend. Vermoedelijk was vorig jaar e.e.a. al ingeluid door de Meindl's (alleen blaren, geen pijn in de pees), waarna de Hanwags het laatste zetje hebben gegeven (ontstaan van de pijn). Maar voordat je daar achter bent....

Ik heb sinds drie weken schoenen die zonder overdrijven een weldaad zijn voor mijn voeten. Vooraf mocht ik ze uittesten, ook - of juist vooral - op de wat langere afstanden van een kilometer of 15. Prima demping, nergens knellen (dus ook geen blaren), heerlijk! Alle pijntjes aan de voeten zelf waren na ongeveer een week verdwenen. Ik durfde het bijna niet te geloven. Goeie wandelschoenen leken tot dusver synoniem te staan voor pijnlijke aanloopproblemen. En ziehier, zomaar wegwandelen met juichende voeten! En het meest bijzondere vind ik nog dat ik nauwelijks last heb van mijn probleemvoet. Bijna 40 jaar lang speelde die op bij dunne of harde zolen en hakkenwaren al helemaal uit den boze. Of bij meer dan een uur wandelen. En nu... amper meer te voelen!

Voor mijn eigen gemoedsrust heb ik nog een keg onder de inlegzool gekregen, zodat de pees wat meer ontzien wordt. De bijna-blessure komt langzaam, maar vertrekt in hetzelfde tempo.

En intussen blijf ik gewoon doortrainen, mèt een kilo of 12-13 in mijn rugzak.

Het merk van die schoenen? HARTJES (alleen al voor die naam zou je ze aanschaffen!)

Wandelen in Limburg

We hebben onze eerste pelgrims ontmoet, stickers met jacobsschelpen ontdekt en een heuse refugio (St. Gerlach in Houthem). Allerlei soorten paden hebben we bewandeld: gewoon asfalt, klinkers, bospad, stenen, blubber en alles wat daar tussenin zit. We gingen tussen het prikkeldraad door om langs de grazende koeien aan de andere kant van het weiland het pad te kunnen vervolgen. Nico heeft van afgesnoeide takken 2 prima wandelstokken gemaakt. O.a. op de Cauberg in Valkenburg en St. Pietersberg in Maastricht kwamen die ons goed van pas. En zelden hebben Nico het biertje en mij de versgeperste jus d'orange zo lekker gesmaakt als na die zonnige lange dag wandelen!

Over het geheel kunnen we zeggen dat het een paar prima dagen waren, ondanks het gebruikelijke gekrakeel over de juiste richting (links, rechts, noord, zuid, wie kent dat niet? ). Het weer zat mee en de wandelingen waren gevarieerd. En... het ziet ernaar uit dat onze conditie en voeten de proef goed hebben doorstaan!

Beetje zeuren

Help! Mijn lijf is aan het tegensputteren!

Hoewel ik eigenlijk altijd wel actief met sport ben bezig geweest (handbal, fitness), is dat toch heel wat anders dan lange wandelingen maken. En dat meerdere keren per week. Datzelfde lijf loopt ook al een tijdje mee op deze aardbol, dus dat speelt ook mee natuurlijk. Logisch dat er geprotesteerd wordt door een pijntje hier, blaartje daar, vermoeidheid zus, stijfheid zo.

Je wil niet weten hoe ik erbij loop als ik net terug ben van een flinke wandeling! Ik kan zo het bejaardenhuis in: de 'soepelheid' heb ik al!

Maar gelukkig herstelt het lichaam zich ook weer, en ook steeds sneller.

Toch denk ik dat er ook veel terug te voeren is op het niet goed kunnen inlopen doordat mijn schoenen bijna 6 weken uit de roulatie waren. Je weet dat je kilometers moet maken, maar ook dat het gevaar van overbelasting op de loer ligt.

Ik vind het alleen moeilijk te beoordelen welk pijntje een serieuze waarschuwing kan zijn en wat een zogenaamd protestpijntje. Gelukkig heb ik een fysiotherapeute die me af en toe een schop onder mijn achterwerk verkoopt als ik te zielig dreig te doen. Werkt best wel verhelderend. Bovendien heb ik a.s. maandag een afspraak met de orthopedisch schoenmaker. Kijken of er op het vlak van de zolen nog wat te verbeteren valt.

Komend weekend aangepaste training; dan ga ik met vriendin Gonny naar het WK allround 'onze' en andere schaatsers aanmoedigen. En we verblijven - hè gets - in een hotel met allerlei sauna- en massagefaciliteiten. En een hot stone massage hebben we ook op het programma!

Een monastieke wandeling

Afgelopen zaterdag een monastieke wandeling gemaakt. Een wat? Een monastieke wandeling, een wandeling in stilte. Met de Camino voor de boeg leek me dit alvast een mooie oefening toe. En dat werd het ook!

Uit de inleiding door broeder Adrie bleek dat het niet zomaar een tocht was die zwijgend werd afgelegd, maar waarbij je ook afdaalt in jezelf. Terug naar de basis dus.

In het begin van de 15 km lange wandeling hoorde en zag ik nog van alles: de vogels, het ruisen van de wind, de verscheidenheid van het duingebied, maar gaandeweg ging ik steeds meer in mijn cocon zitten. Voor een groot deel had ik mijn ogen op het pad gericht, want de paarden en runderen hadden daar bij voorkeur hun sporen achtergelaten. En niet zo zuinig ook!
Maar met een zo grote groep mensen (50-60 personen) in stilte wandelen is een heel bijzondere ervaring. Het gaf een gevoel van eensgezindheid, saamhorigheid.

Na afloop van de wandeling volgde een lichtceremonie in de kerk van de abdij en we kregen allen de pelgrimszegen. Daar was ik heel blij mee, want we waren de week ervoor verhinderd om naar de pelgrimsmis in Amsterdam te gaan. En nu kreeg ik hem zomaar cadeau!

Terug bij Meindl

Helaas pindakaas, de andere schoenen brachten niet wat er van ze verwacht werd: bloedblaren horen niet bij het inlopen is me verteld. Op zich zijn het prima schoenen, alleen niet geschikt voor mijn voeten. (Ze staan nu te koop op Marktplaats.nl, dus wie voor een zacht prijsje een paar Hanwags op de kop wil tikken.....)

Uiteindelijk toch weer terug bij Meindl, die liepen goed totdat die bewuste bobbel de kop opstak. Omdat ik er zo lang niet op gelopen heb, zijn de blaren achter mijn hiel ook weer van de partij. Ach, een kleinigheid hou je altijd! Maar gelukkig is er een heel slim iemand geweest die blaarpleisters heeft uitgevonden. Vandaag heb ik daarmee toch nog een afstand van een km of 15 af kunnen leggen. Niet verkeerd, al zeg ik het zelf.

O ja, schroom niet om een berichtje achter te laten. Vind ik hartstikke leuk, niet alleen nu, maar ook straks tijdens de tocht zelf.

Nieuwe schoenen

Die grap met de schoenen heeft uiteindelijk ruim een maand geduurd. Ze gingen eerst naar de schoenmaker, daarna naar de fabriek, toen waren ze gemaakt en zoudenze worden teruggestuurd en uiteindelijk bleek dat ze toch niet goed te repareren waren. Daar was ik niet blij mee!

Lopen in de sneeuw

De bedoeling was om in het nieuwe jaar vaker en langer te gaan lopen. Probleem is dat mijn schoenen terug moesten naar de winkel vanwege een bobbel bij de hiel. Dat gaf nu al blaren, laat staan als ik3-4 x zo lang ga lopen!

We zijn nu 2 weken verder en ik heb mijn moonboots verteld dat ze zo lang even als wandelschoenen moeten fungeren. Weet niet of de boodschap is doorgekomen, want na anderhalf uur gaan ze al aardig protesteren. Of zijn het mijn voeten....?

Maar mooi is het wel, zo'n sneeuwlandschap.