12e etappe: van Lugo naar San Román
Na de rustdag van gisteren vandaag een makkie, dacht ik. In de beschrijving stond dat ik nog rustig de tijd had om Lugo te bekijken. Omdat de kathedraal op de route lag, ben ik in een impuls naar binnen gegaan. Werd vrij snel aangeschoten door een mevrouw die vroeg of ik een stempel wilde. Ja hoor, graag zelfs.
Ze vertelde nog e.e.a. over de kathedraal en opeens klonk het signaal dat er weer een mis begon. Ben meteen maar blijven hangen, kan geen kwaad. Het viel me overigens op dat er voor zo´n grote kerk maar zo weinig banken beschikbaar waren voor de mensen. Maar aan de andere kant: er waren geloof ik 6 missen per dag, kon dus een beetje verdeeld worden.
Onderweg naar San Román lekker op m´n gemak begonnen. Het was inmiddels droog geworden. Beetje bloemen gefotografeerd en zo. Na een uur of 2 bleek ik nog niet erg opgeschoten, dus de pas erin. Het was een vrij eentonige weg. Op 200 m na liep ik de hele etappe over de doorgaande weg. Èn ik heb een tweede blaar opgelopen. De eerste voelde zich zo alleen, die wilde graag gezelschap.
Bij de bushalte de blaar lekgeprikt en verder gewandeld tot de herberg. Die deed me denken aan één van die vakantiehuisjes van vroeger in Ommen. Omdat ik vrij laat was, mocht ik op het bovenbed, direct onder het dak. Er stonden in totaal 6 stapelbedden, er waren 4 krukken en alleen een plank aan de muur in de keuken. Hoewel het bed nogal wankel was, heb ik prima geslapen.
Jarig in Lugo
Dank jullie wel allemaal voor de felicitaties!
Heb er vandaag een lading wax tegenaan gegooid, coupe de plukjes. Je bent jarig of je bent het niet, haha!
Martin en Cristina stonden helemaal verbaasd te kijken, die hadden me nog nooit gezien met "normaal" haar.
We zijn de dag begonnen met churro´s con chocolate en een heerlijk glas versgeperste jus d´orange. Met al die heerlijke ontbijtjes hoef ik niet bang te zijn dat ik te veel gewicht verlies. En ik heb Nico natuurlijk al aan de lijn gehad. Die heeft me als eerste gefeliciteerd.
We hebben onze rugtassen in een hostal gedropt, want we mogen niet langer dan 1 nacht in de herberg blijven.
Straks ga ik lekker wat rondbanjeren hier en vanmiddag heb ik C & M uitgenodigd om ergens te gaan eten. Het weer is wisselend. Niet warm, 8 graden, zon en regen wisselen elkaar af.
-------------------------
Vanmiddag lekker en gezellig gegeten: pimientos de padrón en raxo, met ijs toe. En natuurlijk de rode wijn niet te vergeten. Nou nnum, het loopt wel los hoor, met dat sleutelgat. Het gat van de deur past beter, haha!
Heb van C & M een stekertje gehad, het symbool van de refugio´s. Lief van ze, had niet gehoeven, maar ik ben er erg blij mee.
11e etappe: van Cádavo naar Lugo
Weer m´n kop gestoten. Ik vind dat ze standaard overal dezelfde bedden en matrasdikten moeten aanhouden. Op het ene onderbed kan je wel rechtop zitten en op het andere wordt het direct afgestraft. Zal een idee gaan insturen, haha!
Pijpenstelen vanmorgen en veel beter werd er niet verwacht. Eerst maar lekker ontbeten in een barretje en daarna op pad.
Na ongeveer een uur werd het zowaar droog. De temperatuur lag op een graad op 15, windje erbij, best lekker om te lopen.
Kreeg wel last van m´n kleine teen links. Toch maar even controleren. Ai, een blaar! En nog m´n eigen schuld ook! Ik dacht slim te zijn door een stukje plastic om mijn voorvoet te doen, om het daar droog te houden. Maar ik had er natuurlijk geen rekening mee gehouden dat het gaat glissen in m´n schoen. Bingo! Meteen maar doorgeprikt en verzorgd en daarna verder gegaan.
Het ging redelijk goed totdat er verschillende kilometers werden aangegeven. Als ik op de weg liep, stond er aangegeven dat het nog 8 km was tot Lugo. Kwam ik later weer op de camino, dan stond er opeens weer 13 km. Vanaf dat punt werd het zwaar, want je hoopt dat het eerste klopt, maar helaas... dan moet je nog 5 km langer. En dat kleine teentje liet zich ook weer duidelijk voelen. En dan ben je aangekomen in de stad en dan moet je nog een paar km verder naar de herberg. Ik zat echt stuk. Crimineel zeg!
De overige 4 waren ook net aangekomen en waren allemaal net zo dwarsaf. We hebben geconcludeerd dat het waarschijnlijk komt omdat de weg de eerste 6-7 km nog behoorlijk steeg. Daardoor had je al vermoeide benen, voordat je aan de overige 25 km begon.
Maar we zijn hoe dan ook blij dat we het gered hebben, al is het dan op onze wenkbrauwen...
Morgen weer een vrije dag.
10e etappe: van A Fonsagrada naar Cádavo
Wat een scherpe echtgenoot heb ik toch: we zaten in A Fonsagrada en niet in A Ponferada. Heb het meteen rechtgezet. Senks luv!
De hele wereld om ons heen was weer grijs. Lage wolken waaruit veel nattigheid viel. Heb door deze mist zelfs de opgang naar het pad gemist.
Echt erg was het niet, want over de weg kon ik er ook komen. Een paar kilometer verder kon ik de camino weer op. Vanaf dat punt werd het ook iets helderder, zodat ik ook iets van de omgeving kon ontwaren.
Ach, het volgende vond ik echt sneu.
Onderweg staan her en der van die mini-kapelletjes, waar alleen door de tralies een blik naar binnen geworpen kan worden of een prevelementje naar boven kan worden gestuurd. (Het gros van de kerken en kapellen blijft noodgedwongen gesloten door de vele souvenirsjagers op de camino´s.) In het kapelletje bij Montouto heeft één of andere malloot de vazen met bloemen met stenen omgekegeld. Is toch nergens goed voor! Er zijn mensen die met liefde voor zo´n kapelletje zorgen en die worden nu onnodig op het hart getrapt door zo´n druiloor.
Maar goed, de reis gaat verder. Na een flinke afdaling - nog steeds in de plenzende (of schijf je dat met een s?) regen - kwamen we bij een barretje. Nadat we onze natte regenkleding op de veranda hadden uitgepulkt, gingen we naar binnen. Uit de luidspreker klonk "Oh happy day", gevolgd door o.a. "Let the sunshine". We waren à la minute in een beste bui. En laat de zon nou gaan schijnen (wel een minuut of 20) toen we weer verder gingen! Oh happy day!
Daarna was het wisselend weer tot Cádavo aan toe. Ook hier weer een prima herberg. We zijn nu met z´n vijven, de 2 Spaanse meisjes die we op de boerderij bij Begoña al hadden ontmoet, waren er ook. Er zijn globaal 2 leeftijdsgroepen van de verschillende camino-gangers: tot achter in de 20, daarna een tijd niks en dan de 50-plussers. De middenmoot is natuurlijk druk bezig met gezin en werk, die hebben nog andere dingen aan het hoofd.
Vlak na aankomst barstte de regen weer los. Maar wat vannacht valt, valt morgen niet, zullen we maar denken.
Mijn schoenen zijn niet meer waterdicht door al dat watergeweld. M´n sokken (en m´n voeten) leken wel zwart. Hoop echt dat de regen stopt, want ik kan me leukere dingen voorstellen dan dik 30 km door de regen morgen.
Om te beginnen hebben we een heerlijke fles Rioja Siglo burgemeester gemaakt. Proost!
9de etappe: van Castro naar A Fonsagrada/Padrón
Vanmorgen in de woonkeuken lekker uitgebreid ontbeten en om half 9 op pad. Vandaag ging ik weer lekker in m´n eentje. ´s Avonds zouden we elkaar wel weer treffen in de herberg.
Het eerste deel van de etappe bleeft het droog, maar een km voor Alto del Acebo kwam er zo´n lekker malse bui naar beneden. Daarna was het wisselend, heb wel voor de zekerheid de poncho aangehouden. Heb tijdens de afdaling van de Alto de grenspaal van de camino tussen Asturias en Gallicië nog gekiekt. Vanaf hier wijzen de estrellas de andere kant uit; ik moet nu in de richting waarop de punten wijzen (hoewel er nog een paar oude palen zijn die het anders aangeven).
In Gallicië heeft men veel geprepareerde voetpaden langs de wegen aangelegd. Na een km of 5 dacht ik: Goh, wat saai. Ze zouden toch niet de camino zo ´´verbeterd´´ hebben. Wat klinkt dat erg, hè? Ben al helemaal gewend en verwend door al die mooie, moeilijke paadjes...
Maar gelukkig, kwamen die ook weer terug.
De herberg was prima. We hebben zelfs onze kleding kunnen wassen. Dat kwam goed uit, want mijn broek ´´stond´´ bijna.
Alleen was het stapelbed was lager dan anders. Toen ik ging zitten, knalde ik met m´n achterhoofd tegen het bovenbed! Maar gelukkig heb ik het overleefd. Hoorde de volgende dag dat Cristina en Martin hetzelfde was overkomen.
Tussendoortje van Grandas de Salime naar Castro
Voor ik het vergeet: allemaal weer hartstikke bedankt voor jullie support. Ik geniet ervan aan deze kant. Met de ribbenkast gaat het al wat beter, alleen als ik er ´s nachts op ga liggen, word ik even wakker.
En ik ben nog wat verjaardagen vergeten. Allereerst Willie natuurlijk: gefeliciteerd meid, we zullen op elkaar proosten!
Verder ben ik Antonio en Gerard nog vergeten. Allemaal alvast gefeliciteerd.
Dit was maar een kippenstukje, 5 km. Eigenlijk het begin van de 9de etappe, maar die vonden we te lang.
De weg was beautiful, op één stukje na: moest ik pootje-baden. Maar de zon scheen, de vogels lieten zich weer horen en de krekels tsjirpten dat het een lieve lust was. Wist niet dat zulke kleine beestjes zo´n herrie konden maken.
Het hotel in Castro was een familiehotel in een boerderij. Het was eten wat de pot schaft en dat was lekker. Alles was gemaakt van producten van het eigen land. Samen met een lekker rood wijntje lieten we ons alles lekker smaken. Zelfs de likeur bij de koffie had ze zelf gebrouwen. Hij was goed sterk, leek een beetje op dat spul voor de quemada.
Heb heerlijk geslapen. Jammer dat we er weer op tijd uit moesten.
Vrije dag
O ja, ik heb eerder in Tineo bij iets heel onnozels waarschijnlijk een rib gekneusd. Was de lucht uit de compressiezak van de slaapzak aan het persen. "Toing" voelde ik, "au" dacht ik. Af en toe speelt het op als ik kracht moet zetten. Dus dames en heren "stralers": mochten jullie nog een paar minuutjes over hebben, graag! Onderaan, links van het borstbeen zit de pijnlijke plek. Dà ge bedankt zijn, dà widde!
Vandaag heb ik geduld mogen oefenen, letterlijk. Om half 10 ging ik vanuit de herberg naar het café. Daar heb ik e.e.a. op papier gezet, omdat het telecentro pas om 16.00 open zou gaan. Om een uur of 1 een beetje rond gaan wandelen. Het museum was dicht, net als de bibliotheek.
En toen begon de zon te schijnen, ook letterlijk!
Op een bankje uit de wind lekker m´n druiven gegeten, gepuzzeld, weer een foto met de zelfontspanner gemaakt en verder gewoon gezeten en niks gedaan. Ach, wat akelig!! (maar niet heus). Blijkbaar ben ik wat dat betreft een goeie leerling, haha!
Zodra dit verslag klaar is, ga ik naar Castro, 5 km verderop. In een ècht hotel slapen, jottem!!
8e etappe: Van Berducedo naar Grandas de Salime
Paniek! De beschermengel die ik van Gonny had gekregen was zoek! En zonder wilde ik niet weg. Hij bleek later in mijn achterzak te zitten, gelukkig.
Vandaag moesten we eerst tweemaal een stukje omhoog en daarna een eind naar beneden (830 m). In het begin was alles grijs om ons heen. We zaten weer op wolkhoogte. Ook nu weer regen en natte sneeuw. Dit deel ging over de asfaltweg. Toen we op de paden kwamen, werd het langzaam maar zeker droog. Maar man, wat is dat zwaar, dat stuk afdalen naar het stuwmeer beneden!
Daarna mochten we weer 400 m stijgen over 6 km. Op een gegeven moment raak je gewoon in trance, zet je de ene voet voor de andere en dat is het dan. Je let nauwelijks meer op de omgeving. De coördinatie werd duidelijk minder, wat struikelen en wegglijden en zo. Het werd hoog tijd dat we aankwamen. Deze tocht was gevoelsmatig veel zwaarder dan die van gisteren.
De refugio zat in hetzelfde gebouw als het politiebureau, maar is duidelijk een van de mindere.
Heb overigens besloten om de wax de wax te laten. Tegen dat eigenzinnige, supergewillige haar van mij is geen kruid gewassen! De schuimgel en de lak waren thuis gebleven en alleen de wax kan het niet bolwerken zonder föhn. De make-up was ook al niet mee. Ben nu dus naturel, haha!
Als ik met nat haar ga slapen, sta ik soms op als kuifje, zie je het voor je? Bijna niet in model te krijgen!
Heb overigens nog een klaver 4 gevonden. Wie hem hebben wil (een èchte van de Camino), mag zich melden.
Bij het dalen en stijgen, afhankelijk van de helling, loop ik op het ritme van liedjes. De 3 schuimtamboers doen het goed in de afdaling. En voor de ingewijden: Ancient mother geeft een prima cadans bij het stijgen.