Toetje
Iedere wandelaar heeft zo zijn eigen redenen om aan een dergelijke tocht te beginnen.
Er zijn mensen zoals ik, die de tijd nemen en redelijk op hun gemak de camino afleggen.
Dan zijn er de sportievelingen; zij leggen grotere afstanden af. Petje af voor ze, want dat is best een zware klus. Weer anderen zijn meer geïnteresseerd in de culturele aspecten.
Men kon ook de bagage van begin- naar eindpunt van een etappe laten brengen en zelf alleen met de noodzakelijkste dingen op pad te gaan. Deze vorm is ideaal voor mensen die niet gemakkelijk lopen of door zwakke rug of schouders de bagage niet zo'n eind kunnen sjouwen. Heb zelfs iemand in een rolstoel en een ander met een rollator gezien. Voor deze groep mensen was een comfortabeler overnachting geboekt in een pension.
En dan waren er nog de "Camino-toeristen". Zij kwamen ergens onderweg met een bus of taxi aanrijden, haalden een stempel in kerk of kroeg, om vervolgens met hetzelfde vervoersmiddel weer te vertrekken. Rond de tijd dat de pelgrims in de herberg aankwamen, verschenen ze weer ten tonele om een stempel op hun credencial te laten zetten. De nacht brachten ze door in hotel of pension.
Dan kun je je afvragen: wie houden ze nu eigenlijk voor de gek? Als er een parallel is tussen het bewandelen van de camino en je levenspad, zullen deze wandelaars waarschijnlijk ook zo met de moeilijkheden in hun eigen leven omgaan: er met een grote boog omheen lopen...
Wil ook nog even terugkomen op mijn 2 blaartjes. De eerste kwam dus doordat ik een stukje plastic rond de tenen had gevouwen; eigen schuld, dikke bult.
De tweede had ik ook aan mezelf te danken. Voor iedere rechtgeaarde wandelaar is het gesneden koek, maar ik ben vrij nieuw op dat gebied. (Zwak excuus, maar alla.) Op die bewuste dag liep ik vrijwel de hele etappe over een asfaltweg, links zoals ons dat geleerd is als er geen voet- of fietspad is.
Maar door de bolling van de weg, werd er op die teen elke keer weer extra druk uitgeoefend. Ik had gewoon zowel aan de linker- als aan de rechterkant van de weg moeten lopen. Suf hè? We hadden het er nota bene nog over gehad thuis! Maar door schade en schande.....
Nu vergeet ik het nóóit meer, haha!
Graag wil ik nog al degenen bedanken die berichtjes hebben achtergelaten. Dan zat ik met mijn vermoeide lijf achter een PC en dan kikkerde ik toch zo op van die dingen. En zeker na het overlijden van Rosi deed het me erg goed.



Nico vertrekt op 10 juni om de Camino Francés te gaan lopen vanaf de noordkant van de Pyreneeën. En ook hij heeft hier een sponsortocht van gemaakt t.g.v. Mensen voor Mensen.
Dus wie de kans heeft gemist om te doneren tijdens mijn voettocht, kan in de herkansing bij Nico. Alleen heeft hij véél meer kilometers en etappes af te leggen, t.w. 900 km en 37 etappes.
Tweede helft juli ga ik weer naar Santiago om daarna samen met hem de afsluitende etappes naar Finisterre en Muxia te lopen.
Wie op de hoogte wil blijven van Nico's belevenissen, kan hem volgen via zijn site: http://nico-van-st-jean-pied-du-port-naar-santiago-de-compostela.reismee.nl/
Reacties
Reacties
Mooi verhaal tante.
Wow, wat een inzet van de familie Barrientos!!Ontzettend gaaf en jullie kunnen met recht "mensen voor mensen" genoemd worden!!!!
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}